indietro

 

 

CHARLES BAUDELAIRE, I FIORI DEL MALE, LX

 

 

(Traduzione di Federico Cinti)

 

Franciscae meae laudes

 

Lodi alla mia Francesca

Novis te cantabo chordis,

O novelletum quod ludis

In solitudine cordis.

 

Esto sertis implicata,

O femina delicata

Per quam solvuntur peccata!

 

Sicut beneficum Lethe,

Hauriam oscula de te,

Quæ imbuta es magnete.

 

Quum vitiorum tempestas

Turbabat omnes semitas,

Apparuisti, Deitas,

 

Velut stella salutaris

In naufragiis amaris…

Suspendam cor tuis aris!

 

Piscina plena virtutis,

Fons æternæ iuventutis,

Labris vocem redde mutis!

 

Quod erat spurcum, cremasti;

Quod rudius, exæquasti;

Quod debile, confirmasti.

 

In fame mea taberna,

In nocte mea lucerna,

Recte me semper guberna.

 

Adde nunc vires viribus,

Dulce balneum suavibus

Unguentatum odoribus!

 

Meos circa lumbos mica,

O castitatis lorica,

Aqua tincta seraphica;

 

Patera gemma corusca,

Panis salsus, mollis esca,

Divinum vinum, Francisca!

Ti canterò a corde nuove,

Nuovo giardino che giochi

Dentro il deserto del cuore.

 

Sii di corone tu cinta,

Donna gentile, per cui

Vengono sciolti i peccati!

 

Come benefico Lete,

Attingerò da te baci,

Che ti ricolma il magnete.

 

Nella tempesta dei vizi

Che ogni sentiero turbava,

O Deïtà, tu apparisti,

 

Come la stella che salva

Dopo gli amari naufragî…

Darò ai tuoi altari il mio cuore.

 

Di virtù piena piscina,

Fonte di gioventù eterna,

Rida’ voce a mute labbra!

 

Ciò che era sporco bruciasti,

Ciò che era grezzo spianasti,

Ciò che era infermo sanasti.

 

Nella fame mia taverna,

Nella notte mia lucerna,

Sempre me bene governa.

 

Forze ora aggiungi alle forze,

O dolce bagno di unguenti

Cosparso di odori soavi

 

Splendi tu intorno ai miei fianchi,

O di castità lorìca,

D’acqua serafica tinta;

 

Coppa di gemme corusca,

Sapido pane, molle esca

Vino divino, Francesca!

 

indietro